In grote lijnen werkt geld lenen zo: je vraagt een lening aan, de kredietverstrekker gaat na of je binnen de leennormen valt en kan je dan de lening verstrekken. Toch komt er meer kijken bij het aanvragen van een lening. Of je een lening krijgt, hangt namelijk niet alleen af van de vraag of je qua inkomen een lening kunt afsluiten.
Er wordt ook gekeken naar de ‘scoring’ van je aanvraag, waarbij verschillende factoren meewegen. Die scoring bepaalt uiteindelijk ook in welke categorie je een lening krijgt. Hoe hoger het risico in de ogen van de kredietverstrekker, hoe hoger de rente die je betaalt. Dit heet risk-based pricing.
Onduidelijkheid bij risk-based pricing
Risk-based pricing lijkt een logisch principe: hoe hoger het risico voor de kredietverstrekker, hoe hoger de rente. Toch heeft het ook nadelen, zeker als je een lening wilt oversluiten. Je ziet bijvoorbeeld een aanbieding met een lage rente, lager dan de rente op je huidige lening. Je lening oversluiten lijkt dan aantrekkelijk.
Zodra je wordt teruggebeld en de rente met je wordt besproken, blijkt die echter hoger uit te vallen dan in de aanbieding. Dat kan te maken hebben met je risicoprofiel, en dus met risk-based pricing. Je weet vooraf dus niet precies waar je aan toe bent. Dat geldt ook voor de tussenpersoon: die kan je vooraf niet zeggen of je de lage rente die de kredietverstrekker kán bieden, ook daadwerkelijk krijgt.
Niet alleen maar nadelen aan risk-based pricing
Uiteraard heeft risk-based pricing niet alleen nadelen. Er zijn ook voordelen. Zonder risk-based pricing zouden klanten met weinig risico in de ogen van de kredietverstrekker waarschijnlijk een veel hogere rente betalen. Voor die groep heeft risk-based pricing dus zeker voordelen.
Door deze manier van werken kunnen kredietverstrekkers ook meer segmenteren. Een ander voordeel is dat consumenten die bij een flat rate (een gelijke rente voor iedereen, ongeacht bedrag en risicoprofiel) geen lening zouden krijgen, nu wel in aanmerking kunnen komen voor een lening.
